Misschien een tikje overdreven, maar eerlijk is eerlijk: het blijft toch wrang dat we blijkbaar niet in staat zijn om zo’n wedstrijd fatsoenlijk te laten verlopen. De netten achter de goals zijn er om ons te beschermen tegen fakkels en bierdouches. In theorie dan. In de praktijk vinden brandende fakkels moeiteloos hun weg door de mazen, en bier gedraagt zich al helemaal niet volgens de regels. Het glas blijft nog wel eens hangen, maar de inhoud weet onze apparatuur feilloos te bereiken.
Alsof dat nog niet genoeg is, groeit het circus achter de boarding elk jaar verder. Muziekmensen, podiumbouwers, stewards, beveiligers, ballenjongens en hun begeleiders en daar tussendoor een flink peloton iPhone-millennials dat ook een stukje van het moment wil meepakken. Zonder te overdrijven telde ik er zo twintig, afkomstig van KNVB, AZ en NEC.
En dan de goal van Troy Parrott, precies in de hoek waar het podium al half staat opgebouwd. Wat volgt is pure chaos. Iedereen - inclusief de fotografen - sprint richting die ene vernauwing om nog snel een juichfoto mee te pikken. Het is een soort menselijke stormloop waar zelfs geopolitieke grootmachten in Hormuz nog iets van zouden kunnen leren. Zoveel energie en gekte zie je zelden.
Ik heb vaker aan de verkeerde kant van het doel gestaan, dat hoort erbij. Maar veiligheid blijft altijd prioriteit, voor mezelf en voor anderen. Dit keer had ik geluk: ik zat al goed. Al moest ik tussendoor nog wel een duik nemen om mijn laptop te redden, nadat een collega-fotograaf er bijna overheen walste.
De oplossing? Eigenlijk vrij simpel. Neem volgend jaar in Zeist gewoon het protocol nog eens serieus door met alle betrokken partijen — NSP, clubs en KNVB. Want als zelfs een elftalfoto vooraf al wordt vergeten, dan weet je dat er ergens iets niet helemaal strak georganiseerd is. En dat zou bij een bekerfinale toch echt beter moeten kunnen.
Stanley Gontha
